Gewittertief Nadine

Emil Nolde: Marschhof bei Seebüll
Emile Nolde: Marschhof bei Seebüll

Ik had in Brandenburg dagelijks willen schrijven maar met een constante temperatuur van rond de 35 graden viel weinig te beginnen. Ik kon niet helder denken, over niks niet. Die hitte vervlakte alles. En je kunt er niet uit, dat is het ergste.

Na een week van verzet begon ik mij aan te passen. Ik sliep met alle ramen open, ondanks de herrie van de Fontaneklub en de voorbijrazende tram (een geluid dat ik met het gros van de ramen dicht een van de mooiste geluiden van het stadje vind). Ik dronk geen warme koffie meer maar stond ’s ochtends vroeg al ijskoffie te maken: hete koffie, suiker, even af laten koelen en dan een kwartiertje in de vriezer. Iedere bank of beklede stoel meed ik consequent; ik verkoos de harde, niet gestoffeerde exemplaren. Ik liep dagelijks in korte broek. Contactlenzen? Niet te doen, dan maar een bril die voortdurend van mijn neus gleed. En om het uur ijskoud water over armen, nek en rug. Ik ging me zelfs langzamer bewegen, wat tegen mijn natuurlijke gang indruist.

Op een nacht werd ik om vier uur wakker van stemmen in de straat. Nu galmen er wel vaker stemmen door de nacht maar dit waren geen dronkenlappen. Ik keek naar buiten. Het bleken de glazenwasser en zijn hulpje. Met precieze gebaren stonden ze de etalageruit van de lijstenmakerij aan de overkant te wassen. ‘Eerst dit en dan dat,’ zei de glazenwasser tegen zijn hulp, ‘want anders krijg je strepen’. Dit was dus het tropenrooster van de doorgaans toch al zo matineus aangelegde Duitser. Daarna sjeesde de eerste tram voorbij. Ik begon iedere ochtend om regen te bidden. Mijn gebeden werden verhoord met nog meer zon.

Gasten kwamen en gasten gingen. Er verscheen een grijze sluier over de houten vloeren in mijn pension. Ik kocht Neutralseife en Magic Oil Care van het merk Pollmann. Eerst heb ik de vloeren gezeept en gedweild. Daarna heb ik ze twee keer in de olie gezet. Het rook vervolgens zo lekker dat ik louter voor mijn plezier al snuivend rondjes door mijn woning liep. Verder zijn in het stadje alle papier- en glasbakken verdwenen. Vraag me niet waarom. Nu moet ik ’s avonds als een malle Eppie met gevulde tassen langs de afvalbakken gaan, niet om ze leeg te halen, maar om ze vol te proppen. Bij de gemeente heb ik een papierbak besteld. Maar die komt pas op 1 september. En zo vulde ik mijn dagen.

Toen vorige week donderdag dan eindelijk die grote regen kwam, was dat meteen buitenproportioneel. Zij kwam in de vorm van ‘Gewittertief Nadine’. Niet in Brandenburg, maar in het noordwesten van het land. Het treinverkeer rond Hannover lag plat en ook de vlieghaven van Frankfurt annuleerde zo’n 1500 vluchten.

Juist deze dag zat mijn oudste dochter (nog zes weken zeventien) in de trein naar huis. Ze reisde ons vooruit. Helaas had haar boemel vertraging. Daardoor miste ze haar internationale aansluiting en was ze gedwongen de ICE van een paar uur later te nemen. In het stadje Minden stopte de ICE vanwege het plots opgestoken noodweer. De telefoon van mijn dochter raakte langzaam leeg. Alle inzittenden werden terug naar Hannover gebracht. In de rijdende trein kon mijn dochter haar telefoon gelukkig gedeeltelijk laden. Ze leerde twee Friese meisjes kennen. Aangekomen in Hannover stuurde ze me een filmpje door van de gestrande passagiers. Het leek het journaal wel. Ga terug naar Berlijn, appte ik haar, dan kom ik je daar halen. Maar ook het treinverkeer rond Berlijn was gestremd. Ze kon voor- noch achteruit.

De Deutsche Bahn probeerde haar reizigers onder te brengen in diverse hotels. Uren stond mijn dochter in de rij. Haar half opgeladen telefoon liep nogmaals leeg. Toen ze eindelijk aan de beurt was, waren de hotels goed vol. Tussen elf en één uur in de nacht kreeg ik geen berichten meer. Vervolgens een telefoontje vanuit de MacDonalds. Mijn dochter zou met de Friezinnen in een taxi terug naar Nederland rijden. De taxi zou eerst naar Utrecht gaan zodat ze niet alleen zou zijn, en pas daarna vaart maken naar Friesland.  Dit had het drietal bij de Duitse spoorwegen kunnen bewerkstelligen. Buitengewoon ongerust staarde ik de lege nacht in.

Om twee uur appte mijn dochter me vanaf de Duitse autobaan. Om halfvijf in de ochtend kreeg ik het bericht dat ze nog een uur van Utrecht was verwijderd. Om tien voor halfzeven opende ze de voordeur van ons huis. Lieve hemel, wat een nacht. En wat een lieve Friezinnen (twee meiden van ongeveer haar leeftijd) die daarna nog anderhalf uur extra in de taxi moesten zitten. Met de airco op koud, zodat de chauffeur goed wakker zou blijven. Ik slaak de hele week al zuchten van verlichting. En nooit, nooit bid ik meer om regen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s